Vanochtend opnieuw vroeg opgestaan voor een zonsopkomst. We waren er een half uurtje voordat de zon opkwam. Alsof er een bosbrand aan de gang was:
Er waren al aardig wat mensen op de been:
Een paar minuten voor 7 was het zover:
De kleuren zijn hier altijd al mooi, maar zo met de ochtendzon erop is het helemaal schitterend om te zien:
De zon tussen de bomen door in de ochtendmist. Heerlijk stil:
Een vroege vogel. Een Steller’s Jay:
Een mooi overzicht vanaf Sunset Point:
Na het ontbijt zijn we een rondje door de canyon gaan lopen:
Het was nog best koud boven. Een graad of 10, dus we hadden een dikke trui en een jas aan.
We zijn via de Navajo Loop naar beneden gegaan.
Vrij aan het begin kom je langs het stuk dat ze Wall Street noemen:
We waren nog geen 10 minuten onderweg of het begon al flink warmer te worden:
Wel mooi, om zo tussen de rotsen te lopen. Bryce Canyon dankt zijn naam aan de Mormoonse pionier Ebenezer Bryce, die van 1875 tot 1880 aan de voet van Bryce Canyon woonde. In 1924 werd het gebied uitgeroepen tot nationaal park.
Dit was het beginstuk van het pad naar beneden. De canyon is zo’n 240 meter diep:
Two Bridges:
Eenmaal beneden loop je tussen de bomen door, dus dan is het heel iets koeler:
Met mooie uitzichten omhoog:
Vanaf de bodem van de canyon hebben we de Queens Garden Trail gevolgd. Uiteindelijk kom je dan bij Sunrise Point weer naar boven. Op sommige stukken moet je door een klein tunneltje in de rotsen:
Sommige cheaters zijn te lui om te lopen:
De klim omhoog viel flink tegen. Het warmt hier aardig snel op. Dus na anderhalf uur lopen was het inmiddels een graad of 23. Klimmend, spijkerbroek, trui en jas aan…
Maar we hebben het gered.
Eenmaal boven is het gelukkig allemaal weer vlak, lekker tussen de bomen door.
Even terug naar de cabin, om bij te komen.
’S middags zouden we naar de Willis Creek Slot Canyon rijden. Het was al wat vaag dat Google aangaf dat de laatste 10 kilometer rijden nog 20 minuten zouden duren. Dat bleek dus over een dirt road te gaan. Na het een kilometer geprobeerd te hebben zijn we maar omgekeerd. Het uitzicht was wel mooi:
Vanaf daar zijn we richting Kodachrome Basin State Park gereden. Dat zou 5 kilometer zijn, maar toen we er volgens de routeplanner zouden moeten zijn stonden we in de middle of nowhere:
Dat schoot niet op, dus maar een rondje foto’s vanuit de lucht gemaakt:
Zo apart dat je aan de ene kant rode rotsen hebt, en als je de andere kant op kijkt heb je dit:
En weer een stukje verder zie je dit. Wat ook wel mooi was om te zien vanaf de weg: ineens zo’n grote rotswand waar je op af rijdt:
Ze blijven mooi, die Amerikaanse schoolbussen:
Op weg terug naar Bryce zijn we bij de mossy cave gestopt. Bryce Canyon is eigenlijk niet echt een canyon, omdat er geen rivier doorheen loopt.
Het water dat hier stroomt is in 1892 door kolonisten aangelegd, door een stroom water van een hoger gelegen plateau deze kant op te dirigeren.
De ingang van Bryce Canyon National Park:
Waarschuwing voor overstekende prairiehondjes:
En inderdaad, ze zitten er:
’S middags ben ik nog even een rondje langs alle viewpoints gaan rijden. En dat zijn er nogal wat hier. De Natural Bridge ligt op 2600 meter hoogt. De boog is 26 meter breed.
Door weersinvloeden breken er steeds stukjes af. De boog kan dus nog honderden jaren blijven staan, of morgen in elkaar vallen:
Farview Point. Waar je inderdaad een best eind weg kunt kijken:
Inspiration Point, dit leek een van de populairdere viewpoints te zijn.
Misschien door het uitzicht, of omdat mensen hier werkelijk denken inspiratie te kunnen opdoen:
Het mooiste en meteen het drukste viewpoint was Bryce Point. Hier kwamen ze letterlijk met busladingen tegelijk aanrijden.
Je kunt hier een groot deel van het park overzien en ook erg ver wegkijken. Ergens rechts op de foto ligt een berg die meer dan 100 kilometer verderop ligt.
De laatste stop was Paria View. Paria betekent schijnaar “water met modder”. Ergens onderaan de canyon loopt een riviertje.
’S avonds zijn we bij Showdowns gaan eten; een klein tentje in een dorpje verderop waar ze live muziek hadden:
En een biertje uit Utah:
Langs de weg zie je hier regelmatig van zulke sproeisystemen die op wielen door het veld heenrijden. Het ziet er allemaal wat gammel uit, maar schijnbaar werkt het:
De Bryce Park Shuttlebus:
En nog een hert dat langs de weg stond te grazen:
Dat was het voor Bryce, morgen rijden we richting Las Vegas:
No comments:
Post a Comment